–spoiler–

Film bir babayla annenin üç çocuğunu dış dünyaya kapalı bir evde çeşitli hurafelerle büyütmesi üzerine kurulu. Hatta öyle ki çocuklara özgürlüğü çağrıştırabilecek, dış dünyayı merak etmelerine neden olacak kelimeleri bile farklı anlamlarda öğretiyorlar. Eve giren su şişelerinin üzerindeki etiketleri bile söküyorlar.

Güvenlik amacıyla baba ancak arabasıyla dışarı çıkabiliyor ve ev sınırları dışında bir yere basmıyor bile.  Çocuklara ise dışarıda kedi denen çok tehlikeli yaratıklar olduğu, bu kedilerin çocuk beyinleri ile beslendiği söyleniyor. Eve kitap, kaset vb. hiçbir medya girmiyor. Yani düşünsel özgürlükleri de hurafeler, çarpıtmalarla çocuklarından alıyorlar. Onları korumak ya da onlara hakim olmak uğruna.

Gökteki uçaklar ise sanki her an bahçeye düşecek oyuncaklar gibi çocuklara anlatılmış. Zaman zaman bahçeye gizlice bir oyuncak atıyorlar ve çocuklar oyuncağı kapışıyor. Bununlada aslında bilgisiz olunca algılarımızla ne kadar rahat oynanabileceği vurgulanıyor. Hem de sonunda bu yükleme algıları kabul edince ödüllendirilmemiz.

Erotik sahneler ise çocukların doğalarına karşı koyamadığı ve dışardan erkek çocuk için gelen fahişenin olduğu sahneler. Kısıtlanan özgürlükler, similasyon dünyalar bile insanın özüne karşı duramadığını gösteriyor.

Kedi yaratıklara karşı ise havlamayı öğretiyor anne baba. Ve havlarlarsa kedilerin gelmeyeceğini söylüyorlar. Anne ve çocuklar babadan havlama dersleri alıyor. Ve filmin sonunda büyük kız kaybolunca heyecan ve korkuyla kapıdan havlıyorlar. Bu şekilde ise tüm cehaletimiz için de aslında ne kadar komik savunma mekanizmları ürettiğimiz ve özgürlüğümüzü elimizden alanlara karşı ne kadar aciz kaldığımız vurgulanmış. Üstüne komik duruma düşüşümüz.

Filmin sonunda büyük kızın neden dişlerini kırıp arabaya bindiğini ve filmin adının nereden geldiğini merak edenler için ekşi sözlük imdada yetişti. Çocuklara köpekdişleri düştüğü zaman evden çıkabilecekleri anlatılmış. Bu yüzden büyük kız dişlerini kırıp öyle biniyor arabaya. Bu da haliyle özgürlük için fedakarlık alt metnini çağrıştırıyor.

–spoiler–

Özetle 8/10 puan verdiğim, vakti zamanı şahane filmdir.

Tipik örneğimiz google aslında bu yazının konusu olacağı üzere domain açısında pek bir halta benzememekte. Ama aslında google tamda bu yazının en güzel örneğinide teşkil ediyor. Çünkü şartlar ve ortam farklılığına en iyi vurgu yapacak isimde aynı zamanda. Google ilk kez duyan bir insanın aklında markalaşabilecek bir isim olamayacağı, jenerik olamayacağı aşikar bir kelime. Fakat biliyoruz ki kapital herhangi bir şeyi herkesin aklında yer açarak markalaştırabilir. İşte amerikada çok iyi bir fikirle başlayan (pagerank) google aldığı dev kredi bütçeleri ( ilk yıllarında 24 milyon $ a kadar ) ile markalaşmayı başardı. Evet fizibilite çalışmaları yaptı, internet hakkında tecrübeliydi vs. vs. Bunu er geç her girişimci Türkiye’de de yapar. Fakat yatırım bulmak, kredi bulmak büyük derttir.

Türkiye’nin diğer gelişmiş ülkelere göre en önemli farklılığıda budur.

Peki Türkiye’de hiç mi şans yok. Elbette var. Markalaşmak için harcanacak bedeli geliştirmede kullanıp, zaten jenerik olan bir domain kullanarak projenizi canlandırmak. Fakat bu Türkiye’de pek mümkün değil. Zira yine bir türk şirketi olan Nokta.com 420 bin jenerik domaini, Hanel Bilişim 4000 kadar çok önemli domaini, Kıvılcım İstanbulluoğlu 3500 kadar jenerik ismi zaten almş durumda. Dahası yerel isimlerde de ünlü M.A. Stenzel amcamızdan söz etmeye gerek yok. On binlerce dolar verip isim alma teklifleri yapabilirsiniz.

Diğer kalan isimler ise tahmin edebileceğiniz gibi kendi kendine yaşayabilecek bir proje olacaksa markalaştırma maliyetleri yüksek olacak isimlerdir. Böyleyken Türkiye’de proje geliştirmekte, internetten para kazanmakta bir kaç kişinin tekelinde olur tabi ki.

İlk gelen alır kuralı var dediğinizi duyar gibi oluyorum. Evet ama bu kural zaten ekonomik sistemin cayır cayır işlediği Amerika gibi ülkelerin işine yarar. Ama sizin gibi her attığı taşta iki kuş vurmazsa zarar edecek ülkelerin girişimcilerinin ne yatırım bulma şansları, ne kredi imkanları bu ülkelerdeki kadar geniş değildir. Bu ülkede bu tip kurallar tam tersi karaborsacıların türemesi anlamına geldi. Bunu zamanında com.tr konusunda öngören ( belki de farklı nedenlerle bilemiyorum ) ODTÜ’tü tebrik ediyorum.

Bu şekilde projeyi ateşleyebilecek ve girişimciyi yüksek maliyetlerden kuratarabilecek domainler karaborsa olduğu sürece elbette internet gelişmeyecektir.

Link:

Neden müslümanların olduğu coğrafyalarda hep kan akar ? Hangi ülkede çekilmiş tahmin edin bakalım. Irak, Tayland, Azerbaycan, Filistin, Afganistan, Pakistan, İran, Endonezya, Malezya, Nijerya, Kenya, Somali … ? Ya da herhangi bir müslüman ülke. Hatta aracın markasıda toyota. Hangi müslüman ülke bir araç markasına sahip ki ? İşte bu yüzden değil mi bu ülkelerin acizliği ? Askerde bir komutan kendini bu hale düşüren müslümanlarda suç demişti. Ne diyim nerede çekildiği belli olmayan şu fotoğraf her şeyin özeti…

http://haber.linux.org.tr/2009/12/kullanicilar-artik-bilgisayar-alirken-yazilim-seciminde-ozgur/

adresinde ilgili bilgiler mevcut. Gerçekten güzel bir haber. Bu habere sevindiğim kadar herkes lisanslı ürün kullanmaya başlarsa  ona da sevinirim. Elin adamı yapmış, amerikaya geçiriyoruz gibi ohh ohh gibi abuk bir zihniyetle yazılım dünyasının ülkemizde cılkı çıkartılmış durumda. Windows işletim sistemini 200 tl gibi bir para ile almak enayilik demek. Onun yerine 400 tl lık bir ekran kartı alıp 100 tl lık ama korsan oyunlar oynamak daha cazip. Bunu insanlar ülkelerine ve kendilerine katma değer gibi algılıyor. Fakat asıl yanılgı şu ki bu ürünler korsan olduğu sürece ülkemizde hiç bir alternatif gelişimde yaşanmayacak.

Bugün Pardus işletim sistemi yapıldıysa bunda büyük bir etken windows’un paralı olması değil mi ? Linux vs. için de bunlar geçerli değil mi ? Kastettiğim bu yüzden microsoft’a para ödemek değil, yazılımın bir değer olduğunu kabul edip karşılığı olduğunu anlayıp üreten kişilerin varolmasına şans tanımaktır.

10 yıl civarında bir süreden beri program yazıyorum. Qbasic,  turbo pascal, visual basic, html, css, xml, sql, php derken bir dolu yan programı kullanmayıda öğrendim. Ama bugün özel sektörde iş yapmaya kalksam iş bulmakta zorlanacağıma adım gibi eminim. Bunun nedeni dünya ortalamasında kaliteli yazılım yapmamam. Bunun nedeni istihdam edebilecek adam gibi bir kurumun olmayışı. Bunun asıl nedeni yazılıma para verip alarak, bunun bir emek ürünü olduğunu kabul ederek karşılığını ödemeyen zihniyet. Eğer bu böyle olmasa ben kendi kendime değil bu yolda bilgilenmiş, tecrübelenmiş kişilere ulaşarak öğrenecek ve daha kaliteli yazılım üretebilecek, çalışmak istediğimde ise zaten sektör geliştiğinden daha rahat iş bulabilecektim.

Kul hakkı dinimizce bu kadar önemliyken ülkemizin %98′i müslümanken ülkemizin hala %98′i yasal olmayan programlar kullanıyor. Bu demek değil ki GPL program kullanmayın paralı program kullanın. İstediğinizi kullanın ama karşılığını verin. Siz bu sektör ile hiç ilgili olmadığınızı düşünüyor olabilirsiniz. Ama bir gün hasteneye gittiğinizde kaydınız bir bilgisayar programı tarafından yapılacak, uçak biletinizi internet bir bilgisayar programı sayesinde eviniden alıyor olacaksınız ve çocuklarınız belkide bu işten para kazanacak.

Ben Eskişehir’den çıkıp üretim ve pazarlama sonucu açısından başarılı olmuş bir yazılım duymadım. Siz duydunuz mu ? Bu mevzular ortaya atıldığında Eskişehir’deydim. Yapay bir kaç toplantı, komisyoncu kılıklı bu işlerden anlamayıp çevre ve güç peşinde koşan fotokopi adamlar, nereden ne kıdem, kariyer, para koparsam kardır diyen zihniyetten başka birşey görmedim.

Geçin onu bunu üniversitede bilgisayar kulüpleri bile uyduruk işler yapmaktan öte işler beceremedi. Anadolu üniversitesinin bilgisayar kulübü bir kaç öğrenciden başka bir kaç öğrenciye sertifika dağıtmaktan başka iş yapamadı. Çünkü bunlarla gerçekten ilgilenen bir arz değil talep yoktu. Talep sadece sertifikamı alırım gerisi yalan zaten şeklindeydi.

İşte yazılım üssüde sonuç değil, sanki eğitim kurumuymuş gibi süreç odaklı işletilmeye çalışılmış çok aşikar. Kapatma mazeretinde kendileri söylüyor, bir sonuç alamadık diyorlar.

Ne diyim, hakettiğini bulur halk. Vasıf, bilgi, değişim gücü ve iş gücünü bir arada gerektiren yazılım gibi işlerde, sanayide bizim ülkemizin başarı göstermesinin tek yolu bu özelliklere sahip kişilerin iş başına getirilmesi gibi gösteriliyor. Oysa konu o değil, bu anlamda bir talep, halkta ilgililerde böyle bir istek yok, olanında özenle önüne geçiliyor.

Eğer şimdi üniversiteden bunları okuyan bilgisayar kulübü ile ilgili arkadaşlar varsa, Osmangazi üniversitesi gibi birazda açık kaynak ve özgür yazılım ile ilgilensin, kendilerini ibm, microsoft, oracle gibi firmalara peşkeş çekmek için çabalamayı bıraksınlar. Belki o zaman birşey öğrenirler.

Bunun adı budur. NTV saat dilimlerinden haberdar olmayan Taraf gazetesine resmen ayar vermiştir. Muhsin Yazıcıoğlu ölümü ile ilgili neredeyse NTV’yi suçlamaya varan abuk bir haber yapan Taraf resmen ayarı almıştır. Güya NTV rahmetli Yazıcıoğlu’nu helikopteri kalkar kalkmaz tam 156 kez aramıştır. NTV bunu açıklasın denmiş birde. NTV durur mu GMT saat farkını bilmeyen Taraf’a vermiş ayarı. Harikada olmuş.

Yahu NTV aptal mı da adamları 156 kez arasın. Belli ki acil bir durum var ortada. Yoksa insan 5 dk bir arar en çok. Onu da onlarca kez neden arasın. Hiç mi yazdığınız senaryodaki kurgu hatasını göremediniz. :)

Taraf artık telefon gazeteciliğini bırakıp, şurdan şöyle patlıycam, burdan böyle patlıycam diye haber aramaktan vazgeçer herhalde.

Görünenin ardında bir de görünmeyen var tabi. Böyle ardı sıra başarılar nedense bana hep şüpheli geliyor.

Mesela bunu biliyor muydunuz ?

“Doping sebebiyle oyunlara katılamayacak sporcu sayısı 29′a yükseldi. Şu ana kadar 8 ülke, sporcularında yasaklı madde bulunduğu için, bazı sporcularını oyunlarda yer alacak takımlar dahil edilmedi. Bu ülkeler şöyle: Bulgaristan: 11 halterci (3 bayan, 8 erkek sporcu), Rusya: 8 atlet, Romanya: 2 halter, 2 atlet, Danimarka: 1 bisikletçi, Brezilya: 1 hentbolcu, Çin: 1 güreş, 1 yüzme, Slovenya: 1 atlet, Ukrayna: 1 boksör. ”

Bunlar yaklanabilinen sporcumsular. Eminim yakalanmayanlar daha fazladır. Zaten ülkelere bakarsanız pekte orjinal işler yapmış ülkeler değiller hani.

Tarihe not olsun diye düşüyorum, bakalım performansına bakıp çok saygı duyduğum Marion Jones‘dan, o koşarken ben izlerken neredeyse ağlayacağım Süreyya Ayhan‘dan sonra bu olimpiyatlardan neler peydah olacak…

Ayrıca Çin’in olimpiyat çin malı yapması hakkındaki haberlerin yarısı bile doğruysa vah vah diyorum…